نکته مهم : برای بهره گیری از متن کامل پژوهش یا مقاله می توانید فایل ارجینال آن را از پایین صفحه دانلود کنید. سایت ما حاوی تعداد بسیار زیادی مقاله و پژوهش دانشگاهی در رشته های مختلف می باشد که می توانید آن ها را به رایگان دانلود کنید

بیماری حاد هپاتیت ب در 90 درصد به گونه خود به خود بهبودی یافته و ویروس هپاتیت ب نیز به صورت کامل از بدن دفع شده و خارج می گردد. اما در 10 درصد موارد ویروس در بدن باقی مانده و حالت ناقل هپاتیت ایجاد می گردد.عامل بیماری هپاتیت در خون و همه ترشحات بدن (مانند بزاق، عرق و … ) افراد ناقل هست البته این ویروس تا به حال در مدفوع پیدا نمود نشده می باشد. بهترین راه پیشگیری از ابتلا به این بیماری، شناخت راه های انتقال آن می باشد. تنها مخرن این ویروس بشر می باشد و انتقال آن از فرد آلوده به فرد سالم می باشد. در قدیم مهمترین علت ابتلا به هپاتیت ب بهره گیری از خون و فراورده های ان بوده می باشد اما امروزه با ازمایش خون می توان این الودگی را مشخص نمود و به همین خاطر خون ها مورد مطالعه قرار گرفته و انتقال این بیماری از طریق خون دیگر به آسانی صورت نمی گیرد.

کارکنان بیمارستان ها، پزشکان، پرستاران و مراقبین بهداشتی که در تماس با بیماران و یا خون انها هستند، در معرض عفونت هپاتیت و انتقال آن قرار دارند و به همین دلیل واکسیناسیون هپاتیت ب و رعایت دستورات بهداشتی و مرابتی در این دسته از افراد توسیه می گردد.

به گونه اختصار سه راه عمده زیر راه های اصلی انتقال هپاتیت ب می باشد:

  • از مادر الوده به نوزاد (در کشور ما شایع ترین راه می باشد.)
  • از راه تزریق (تزریق خون، اعتیاد تزریقی، حجامت، خالکوبی و …)
  • از راه جنسی (اگر همسر فرد ناقل واکسینه شده باشد حدود 5 درصد احتمال انتقال هست که با تزریق واکسن این احتمال به حدود صفر می رسد.)

بیماری هپاتیت یکی از شایعترین بیماریهای عفونی در دنیا و نهمین علت مرگ در سراسر جهان می باشد. تقریبا 350 میلیون نفر حامل آن ویروس هستند که تقریبا یک سوم آنها به بیماریهای پیشرفته کبدی مبتلا می‌باشند. 75 درصد از حاملین ویروس در کشورهای در حال توسعه زندگی می‌کنند.
چه افرادی در معرض خطر بیشتری به ابتلاء به هپاتیت هستند؟

کارکنان مراکز پزشکی اعم از دانشجویان گروه پزشکی، جراحان، پزشکان، پرستاران، ماماها، دندانپزشکان، کمک دندانپزشکان، بیماران تحت دیالیز، کارشناسان و تکنسین‌های آزمایشگاههای تشخیص طبی، پرسنل مؤسسات نگهداری کودکان عقب‌افتاده و خانه سالمندان، دریافت کنندگان محصولات خونی و خانواده فرد مبتلا، پرسنل زندان ، مسافران و غیره که در معرض خطر آلوده شدن با فرآورده های خونی و مایعات بدنی آلوده هستند، افراد در معرض خطر هپاتیت B هستند و بایستی واکسن دریافت کنند.
ایمن سازی علیه بیماری «هپاتیت ب» برای گروههای پرخطر

شما می توانید تکه های دیگری از این مطلب را در شماره بندی انتهای صفحه بخوانید              
شما می توانید مطالب مشابه این مطلب را با جستجو در همین سایت بخوانید                     
نوبت

زمان تزریق اول

در اولین مراجعه دوم

یک ماه بعد از نوبت اول سوم

شش ماه بعد از نوبت اول
برنامه ایمن سازی کودکان با در نظر داشتن شرایط اپیدمیولوژیک کشور 2ماهگی و 6 ماهگی:

1.    حداقل فاصله بین نوبت اول و دوم هپاتیت ب یک ماه

2.    حداقل فاصله بین نوبت دوم و سوم هپاتیت ب یک ماه

واکسنهای جدید هپاتیت B

واکسن جدید هپاتیت “بی”: جذب از طریق پوست

در جدیدترین برریها، واکسنی برای جلوگیری از عفونت با این ویروس طراحی شده می باشد. برای ساخت این واکسن، دی.ان.ای ویروس به ری ذرات بسیار ریز طلا چسبانده می گردد. پودر حاصل بدون نیاز به هیچ وسیله‌ای به رویپویت مالیده و توسط گاز هلیم جذب پوست می گردد. به محض نفوذ به داخل سلولهای اپیدرمال (لایه بیرونی) پوست، دی.ای.ان از ذرات طلا جدا می گردد و با تولید مواد ایمونوژنی (ایمن- ژنی) باعث، برانگیختن نظام ایمنی بدن و ایجاد ایمنی علیه این عامل عفونت‌زا می گردد. از آنجا که این واکسن فاقد عوامل مسئول در رپلیکاسیون (بازگشت) یا عفونت‌زایی می‌باشد، خود به خود نمی‌تواند بیماری ایجاد کند.
واکسن ژنی هپاتیت “بی”

برای این نوع هپاتیت، همانند هپاتیت A یک واکسن غیر فعال هست و آن تزریق گاماگلوبولین می باشد که پس از سرایت بیماری فعال می گردد. واکسن فعال دیگری نیز هست که به تازگی از مواد مصون کننده ژنتیکی ساخته شده می باشد و بهترین مصون کننده نسبت به این فرم از هپاتیت می باشد.
ایمنی زایی واکسن ژنی هپاتیت “بی”

مطالعه ایمنی زایی واکسن ژنتیکی هپاتیت بی (B) در آزمایشگاه نشان داده شده می باشد که تزریق مقادیر کمی از واکسن ژنی حاوی ژن رمز کننده پادگن سطحی ویروس هپاتیت، قادر به تحریک قوی نظام ایمنی و تولید پادتنهای ضد آنتی ژن می گردد.
در واکسنهای ژنی به جای بهره گیری از میکروب یا پروتئین، از دی.ان.ای حاوی رمزهای ژنتیکی پروتئین مربوطه به عنوان واکسن بهره گیری می گردد. ژن رمز کننده پادگن سطحی ویروس هپاتیت به یک پلاسمید و یا حامل ژنتیکی مناسب حاوی راه انداز ویروس ساتیومگال کلون می گردد، به نحوی که تزریق این پلاسمید به عضله یا زیر جلد حیوان آزمایشگاهی سبب القا ژن و تولید مقادیر مناسبی از پادگن مذکور در بافت می گردد.

در این تحقق مشخص ده واکسن ژنی هپاتیت برتریهای بسیاری نسبت به واکسن پروتئینی ضد هپاتیت “بی” دارد. در این طرح با بهره گیری از سیستم لیپوزومی برای انتقال دی.ان.ای به سلول، مشخص شده می باشد که یک بار تجویز واکسن ژنی، واکنش ایمنی قوی تری نسبت به واکسن موجود هپاتیت ایجاد می‌نماید. امید می باشد با کسب نتایج مناسب، در آینده مرحله بالینی آزمایش بر روی آنان انجام گیرد.
پیشگیری

امکان واکسیناسیون برای مسافران و کارکنان مراکز پزشکی و غیره که در معرض خطر آلوده شدن با فرآورده های خونی و مایعات بدنی آلوده هستند، هست. برای هپاتیت B چندین بار واکسن زدن توصیه می گردد که در مورد هپاتیت B تا 5 سال ایمنی حاصل می گردد. در حال حاضر، واکسنی تهیه شده می باشد که بدن را در قبال هپاتیت نوع A و B ایمن می کند.

خطر ابتلا به هپاتیت B با واکسیناسیون و رعایت احتیاطهای لازم برای کاهش خطر عفونت کاهش پیدا می کند. همچنین بایستی دانست که همه کشورهای جهان تست غربالگری خون اهدا کننده را جهت تشخیص هپاتیت B انجام نمی‌دهند در حالی که این امر ضروری به نظر می‌رسد.
گروههای پرخطر برای ایمن سازی هپاتیت «ب »

  • بیماران تحت درمان دیالیز و افرادی که بطور مکرر خون یا فرآورده‌های خونی دریافت می‌کنند (تالاسمی، هموفیلی و …).
  • اعضاء خانواده ، فرد +HBsAg ساکن دریک واحد مسکونی
  • کودکانی که در کانونهای اصلاح وتربیت نگهداری می شوند، کودکان عقب مانده ذهنی و پرسنل مؤسسات نگهداری این کودکان و خانه سالمندان.

توصیه‌هایی در ارتباط با واکسن هپاتیت ب

  • در حال حاضر دوز یار آور واکسیناسیون «هپاتیت ب» توصیه نمی‌گردد.
  • در صورتیکه نوبتهای قبلی واکسیناسیون «هپاتیت ب» با بهره گیری یکی از دو نوع واکسن پلاسمایی یا نوترکیبی (Recombinant) باشد، ادامه واکسیناسیون با نوع دیگر در نوبتهای بعدی بلامانع می باشد.
  • اگر پس از تولد وتزریق واکسن هپاتیت ب مشخص گردد که نوزاد از مادر +HBsAg به دنیا آمده می باشد حداکثر زمان دریافت ایمونوگلوبولین اختصاصی هپاتیت ب یک هفته بعد از تولد می‌باشد.

 

  • در صورتیکه نوزاد از مادر +HBsAg متولد شده باشد،بایستی بطور همزمان نیم میلی لیتر «ایمونوگلوبولین» اختصاصی «هپاتیت ب» در عضله یک ران واکسن «هپاتیت ب» در عضله ران دیگر در اسرع وقت و ترجیحا در ظرف 12 ساعت پس از تولد تزریق گردد .در صورت عدم دسترسی به ایمونوگلوبولین اختصاصی ، تزریق واکسن «:هپاتیت ب» به تنهایی نیز در ساعات اولیه پس از تولد حدود 70 تا 80 درصد ایمنی ایجاد می کند.
  • در افراد مبتلا به هموفیلی، واکسن «هپاتیت ب» بایستی زیر جلد تزریق گردد.
  • نوزادانی که از مادران +HBsAg متولد شده اند و علاوه بر دریافت نوبت اول واکسن ،ایمونوگلوبولین نیز دریافت شده‌اند در سن 15-9 ماهگی بایستی از نظر HBsAg و HBsAb کنترل شوند و در صورت لزوم مورد پیشگیری قرار گیرند.
  • واکسیناسیون «هپاتیت ب» هیچگونه مورد منع تلقیح ندارد، حتی اگر فرد HBsAg مثبت باشد.
  • افرادی که جزء گروه پرخطر هستند ودر آنها تجویز واکسن هپاتیت ب توصیه شده ، سه ماه بهد از دریافت آخرین دوز واکسن تیتر آنتی بادی (HBsAb) آنها کنترل و در صورتیکه تیتر آنتی بادی آنها کمتر از ده باشد یک دوره کامل واکسیناسیون (سه نوبت) با دوز دو برابر معمول دریافت نمایند اما سایر افرادی که جزء گروههای پرخطر نیستند نیاز به مطالعه تیتر آنتی بادی ندارند.

هپاتيت چيست ؟ و علل آن كدامند ؟
هپاتيت يعني التهاب كبد و در ميان عوام مردم به يرقان و زردي معروف می باشد . مهمترين عوامل ايجادكننده آن ويروسها هستند . ويروسها موجودات بسيار ريزي هستند كه از فرد آلوده به فرد سالم منتقل مي شوند و براي رشد و تكثير خود به يك موجود زنده نياز دارند. تاكنون 6 نوع ويروس هپاتيت شناخته شده می باشد كه شايعترين آنها ويروسهاي هپاتيت آ (A) ، ب (B) و سي (C) هستند .عوامل ديگري مثل داروها ، بيماريهاي توارثي و خود ايمني و مصرف مشروبات الكلي نيز مي توانند سبب هپاتيت شوند .


دیدگاهتان را بنویسید